Petite Maman

เราลืมหลายสิ่งหลายอย่างเมื่อเราโตขึ้น หนึ่งในนั้นคือเวลาที่ดูเหมือนผ่านไปช้าในวัยเด็ก ย้อนกลับไป สมัยนั้นเต็มไปด้วยความไม่อดทนขณะที่เรารอคอยการมาถึงของวัยผู้ใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่ารูปลักษณ์ของคำขวัญจะถูกแทนที่ด้วยการเร่งเวลาเมื่อเราพุ่งไปสู่ความตาย แม้ว่าวันนั้นจะเต็มไปด้วยการผจญภัย หรือเราหมกมุ่นอยู่กับโครงการหรือสื่อบางอย่าง แต่ก็มีความเงียบและความเบื่อหน่ายอยู่บ้าง ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยอากาศที่ตายแล้ว เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ. จนกระทั่งไม่ได้ “Petite Maman” นักเขียน/ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยมของ Céline Sciamma เข้าใจแนวคิดที่ถูกลืมไปนี้ ภาพยนตร์มากมายเกี่ยวกับเด็ก ๆ กลัวแม้แต่ช่วงเวลาเดียวที่จะได้ลิ้มรสองค์ประกอบทางโลกของชีวิต การเว้นจังหวะนี้เป็นการจงใจ แต่ไม่เคยทำให้เกิดความเบื่อหน่าย ภายในเวลาเพียง 72 นาที ลมพัดผ่านไปก่อนที่เราจะรู้ว่ามันฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเราเพียงใด มีหัวข้อหนักอยู่ที่นี่ การตายของพ่อแม่ ความเจ็บป่วยในวัยเด็ก ความเศร้าโศก และความรู้สึกผิดที่รู้สึกได้เมื่อมีงานที่ทำไม่เสร็จกับผู้ตาย แต่พวกมันมีอยู่ในรัศมีแห่งความมหัศจรรย์ที่ยกระดับพวกเขาจากระดับความเจ็บปวดที่ทนไม่ได้ไปสู่ความขมขื่นที่ปลอบโยนมากขึ้น “Petite Maman” ยังยอมรับอีกแนวคิดหนึ่งที่ระเหยออกจากจิตใจเมื่อถึงวุฒิภาวะ นั่นคือ ความคิดที่ว่าบางสิ่งที่มหัศจรรย์อย่างแท้จริงไม่เพียงเกิดขึ้นได้เท่านั้นแต่สามารถยอมรับได้ด้วยมูลค่าที่ตราไว้ ตัวเอกของเรา เนลลี (โจเซ่ฟีน ซานซ์ ผู้สง่างาม) ค้นพบบางสิ่งที่เหลือเชื่อในสนามหลังบ้านของบ้านในวัยเด็กของแม่ของเธอ และแทนที่จะซักถามด้วยความสงสัย เธอก็แค่วิ่งตามมันไป ความเฉลียวฉลาดที่ว่าบางสิ่งบางอย่างที่ตรัสรู้อาจเกิดขึ้นทำให้เธอสนใจ เธออยู่ในวัยที่ผลลัพธ์แห่งจินตนาการยังคงไม่ถูกทำลายจากการเสียดสีของการระงับความไม่เชื่อที่ถูกบังคับ Sciamma ไว้วางใจให้เราไปกับ Nelly ในตอนนี้ และหากจะถามคำถามในภายหลัง บรรดาผู้ที่มองหาคำอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่จะต้องผิดหวังอย่างมาก Sciamma ใช้การเล่าเรื่องด้วยภาพแบบเดียวกับที่เธอใช้ในภาพยนตร์ก่อนหน้าเรื่อง… Continue reading Petite Maman